Алыптығ ныбақ «Кӧк Қан» пажалғаны

Қайчы В. Е. Таннагашевтың алыптығ ныбағы

из репертуара  кайчи  В. Е. Таннагашева

Амдағы тӧлдӱн алында,
Пурунғу тӧлдӱн соонда,
По чер пӱдерде,
Чер-суғ қабыжарда полчатыр.
Қалақпа чер пӧлӱжерде полча,
Қамышпа суғ пӧлӱшчиған темнер полтур.
Қазың паштарынға чарышкел
Кӧк пӱр шықчиған тем полтур,
Кӧгеришкел кӧк  ӧлен ӧскен тем полтур.
Қазың паштарында
Қырық қушқа қағы чӧрчиған темнер полтур.
Кӧк ӧлен паштарында кӧк торчуқтар
Кӧглешчитқан темнер полған полтур.
Қырық ашқымнығ  Кӧк тайға турчиған чер полтур.
Кӧк тайға тӧзӱбе кӧк талай   ақ тушпарты.
Кӧк талай қаштапкел арға-улус чон чат тӱшпартыр,
Ақ мал чайалкел одаң чӧрчалар.
Арға-улустың ортазында кӧк талайдың қажы черде,
Айға-кӱнге сустап келип,
Улуғ кичиг алтын ӧргелер турчалар.
Улуғ алтын  ӧргениң алында
Ат кодурбас алтын шарчын тӧзӱнде,
Ӱш қулақтығ Кӧк пор ат турча.
Алтын ӧрге иштинде ақ чарыққа толдра туған,
Кӧк Қан чуртап чатқан полтур.

Нынешнего поколения раньше,
Древнего поколения позже,
Когда земля создавалась,
Земля с водой боролась.
Когда мешалкой земля разделялась,
Камышом вода разделялась, —  времена были.
Верхушки берез расщепляя,
Время зеленым листьям распускаться было.
Зеленея, зеленой траве  время расти было.
На верхушках берез
Сорока птицам время щебетанья было.
На верхушках зеленой травы синим  соловьям
Время пения было.
С сорока перевалами Синяя гора на земле была.
У основания Синей горы синее море течет.
На берегу синего моря улус-народ живет,
Белый скот с сотворения ходит.
В середине улуса на берегу синего моря,
Под луной и солнцем сияя,
Большие и маленькие дворцы стоят.
Перед большим золотым дворцом
У основания золотой коновязи, которую конь не может выдернуть,
Треухий темно-синий  конь стоит.
В золотом дворце, заполнивший своим рождением весь белый свет,
Кок Кан жил, оказывается.

Пассалғаны — В. Е. Таннагашев, кӧчӱргени — Л. И. Чульжанова

Самозапись В. Е. Таннагашева, перевод Л. И. Чульжановой